საკანომანია

   ადრე კარვები იყო, ახლა საკნები… გვანან კიდეც რაღაცით ერთმანეთს!თუმცა მათ შორის მთელი 20 წელია!

   გავა კიდევ 20 წელი და მერე კომფორტულ გასაბერ ოთახებს დადგამენ რუსთაველზე… ჩამოვლენ და იცხოვრებენ. გაცილებით ადვილი გახდა რუსთაველზე ცხოვრება, ვიდრე ნებისმიერ სხვა ადგილას.

თბილისი – რუსთაველი – 10 აპრილი!

ქართველების საყვარელი გამოთქმით დავიწყებ – ჩვენ ყველაზე კულტურული ერი ვართ. ვინც 10 აპრილს რუსთაველის გამზირი ნახა, ამ მოსაზრებისგან შორს დადგებოდა.

დანაგვიანებული ქუჩები მათხოვრებით სავსე…

სუნი, რომელსაც მხოლოდ ბუნკერებში შეიძლება წააწყდე…

ბორდიულებზე ჩამოძინებული მომიტინგეები…

და, ამ ყველაფრის ფონზე, 9 აპრილის მემორიალთან სალოცავი ადგილი, მარიამ ღვთისმშობლის ხატი, გვერდით უამრავი ყვავილით.

მოდიიიიიიიიიიიის, რევოლუცია მოდიიიიიიიიიიიიიიიიის! :))))))საცხრააპრილო მზადება:)

` ნატვრის ხეში` რომ არის – რევოლუცია მოდის გუგუნითო, ეს სიტყვები მახსენდება:))))))) ისე, სათაური ჟღერადობით რაღაცნაირად წააგავს `გივიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიი`-ს (მგონი, გაცილებით მეტი ი უნდა დამეწერა). 

მაგრამ, სინამდვილეში, გივისთან საერთო არაფერი აქვს. რისი დაწერა მინდოდა და საიდან დავიწყე:) მოკლედ, ასე იყო :

მომავალი `რევოლუციის`  მოლოდინში რუსთაველი შემოგვეზომა:))))))

დავით აღმაშენებლის #105, არტოს ბაღი…

შესვლისთანავე ვხედავ უამრავ ადამიანს, ყველას თავისი საქმე აქვს და კონცერტის მიმდინარეობისას თავისი ფუნქცია. მაყურებლებსაც _ მათ გარეშე კონცერტი არ შედგება. ყველა ასაკის ადამიანია, დაწყებული 4-5 წლიდან დამთავრებული 60 წლამდე. ზოგი მონაწილეა, ზოგი მასწავლებელი, ზოგი იუბილარი და ზოგიც საღამოს ორგანიზატორი. ბავშვები, განურჩევლად ასაკისა, ჩოხებში არიან გამოწყობილი. ისე ჰგვანან ერთმანეთს, შენიანის გარჩევა გაგიჭირდება. კონცერტის დაწყებამდე მთელი საათია… ბავშვები ღელავენ, ცხადია. მაგრამ მღელვარებას სიმღერითა და ცეკვით გამოხატავენ, შეიძლება ვარჯიშობენ კიდეც. საკონცერტო დარბაზი შევსებულია. დაწყებას აგვიანებენ.