თბილისი – რუსთაველი – 10 აპრილი!

ქართველების საყვარელი გამოთქმით დავიწყებ – ჩვენ ყველაზე კულტურული ერი ვართ. ვინც 10 აპრილს რუსთაველის გამზირი ნახა, ამ მოსაზრებისგან შორს დადგებოდა.

დანაგვიანებული ქუჩები მათხოვრებით სავსე…

სუნი, რომელსაც მხოლოდ ბუნკერებში შეიძლება წააწყდე…

ბორდიულებზე ჩამოძინებული მომიტინგეები…

და, ამ ყველაფრის ფონზე, 9 აპრილის მემორიალთან სალოცავი ადგილი, მარიამ ღვთისმშობლის ხატი, გვერდით უამრავი ყვავილით.

10 აპრილის დილას, დაახლოებით, 11 სათის შემდეგ, რუსთაველზე ვიყავი. ქუჩები გადაკეტილი იყო, თუმცა, ხალხი ჯერ მხოლოდ პარლამენტის შენობის წინ იყო თავმოყრილი. მზადებაში იყვნენ. 4 საათისთვის ოპოზიციის ლიდერები უნდა მოსულიყვნენ. ამონტაჟებდნენ სცენას, მოიტანეს დიდი მანქანით ხმის გამაძლიერებლები. სცენაზე პრეზიდენტის კარიკატურები და წარწერები – მიშა წადი, მრავლად იყო.

ხალხის სახეზე მხოლოდ დაღლასა და უძილობას ამოიკითხავდით. თუმცა ეს იყო დილა, აქციამდე კიდევ ბევრი საათის წინ…

ბევრმა მკითხა – აქცია რომელ საათზეაო? ეს კითხვა რატომღაც ყველაზე მეტად მომეწონა. რას ელოდა ეს ხალხი? ლიდერებს, რომლებიც მათ სათქმელს იტყოდნენ?  ზუსტად არ ვიცი, მაგრამ აქციის დაწყებამდე შეკრებილი საზოგადოება `რევოლუციური` იდეებით დატვირთული ნამდვილად არ ყოფილა. საზრუნავი კი ერთი ჰქონდათ, როდის მოვიდოდნენ ოპოზიციის `ლიდერები` და როდის `დაიწყებოდა` მიტინგი`.