საკანომანია

   ადრე კარვები იყო, ახლა საკნები… გვანან კიდეც რაღაცით ერთმანეთს!თუმცა მათ შორის მთელი 20 წელია!

   გავა კიდევ 20 წელი და მერე კომფორტულ გასაბერ ოთახებს დადგამენ რუსთაველზე… ჩამოვლენ და იცხოვრებენ. გაცილებით ადვილი გახდა რუსთაველზე ცხოვრება, ვიდრე ნებისმიერ სხვა ადგილას.

   მინახავს და გამიგია პროტესტის გამოხატვის ბევრი ფორმა, მაგრამ ასეთი ჯერ არა, კარვებს თუ არ ჩავთვლით. მაგრამ ის სხვა დრო იყო, მაშინ საბჭოთა იმპერიას ებრძოდნენ და ებრძოდნენ სუფთა ხელებით, ეროვნული გრძნობითა და სამშობლოს სიყვარულით. არსებობდნენ ისეთებიც, ხელს რომ ითბობდნენ არეულობაში და, უფრო მეტიც, ასეთ მომენტს ელოდნენ  მთელი ცხოვრების მანძილზე. მაგრამ გამონაკლისები გამონაკლისებად რჩებიან, ისტორია კი მათ ყველას ცალკეულ ადგილს მიუჩენს. მთავარი კი ის არის, რომ ახლა ხელისმომთბობთა შორის აღარც კი არიან ისეთები, რომლებიც ქვეყნისათვის იბრძვიან. ეს გულისტკივილია. მიკვირს, რატომ მტკივა გული, როდესაც ხშირად მიფიქრია-მე არ ვარ პატრიოტი. მაგრამ ამ ბოლო დროს, უცხო ეროვნების ადამინებთან ნებისმიერი კონტაქტისას ვგრძნობ, უფრო მიმძაფრდება საკუთარი ქვეყნისა და ეროვნებისადმი მძაფრი დაცვის გრძნობა.

თუმცა, ეს არ არის მთავარი. ყველაზე დამთრგუნველი ის არის, რომ ქვეყანაში მუდმივად კარვებია გაშლილი. ზოგჯერ არ ჩანს, მაგრამ ჩვენზე უკეთ ვინ იცის, რომ ასეა! ახლა საკნები, საკნები, საკნები. მთელი თბილისი გადაივსო ამ ნაკეთობებით. მე საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს იმასთან, რომ ხალხი გამოხატავს საკუთარ ნებას. მაგრამ ვგიჟდები, როდესაც ხალხის ნება ამგვარადაა ზნედაცემული, მიწასთან გასწორებული და გაპარტახებული. ადამიანური საწყისებისაგან მოწყვეტილი და ჩირქწაცხებული. ნუთუ მხოლოდ საკან #5-ში ჩაჯდომაა ქართველობა, შემდეგ შარავანდედით ჩამოვლა რუსთაველზე და თაყვანისცემა?! აქედან მოდის ქართველის უბედურება. ილია, რომ წერდა- `რომ ჩვენ მიწაზე, ამდენ ხალხში კაცი არ არის, რომ ფიქრი ვანდო, გრძნობა ჩემი განვუზიარო`-ო, ზუსტად ასე ვართ ჩვენც, რამდენიმენი, განთითოებულნი! მაგრამ კვლავ ილიას დავესესხები და ვიტყვი `არსაიდან ხმა, არსით ძახილი`!

   დავწერე იმიტომ, რომ ზუსტად არ ვიცი სადაა ჭეშმარიტება, სადაა გამოსავალი. ერთი კი ვიცი დანამდვილებით, საზოგადოებაა ასეთი, შერცხვენილი, არაეროვნული, უსახელმწიფოოდ დარჩენილი.

   ახალი ტალღა გვინდა, რომ გადაურაოს ერთაბაშად ქართველ ხალხს (შეგნებულად არ ვხმარობ სიტყვას – საზოგადოება), იდეები გვინდა გამჭვირვალე და სუფთა, მისაღები და ადვილადგასაგები.

   და ხალხი გვინდა…

   ხალხი –  რომელიც ამას ყველაფერს გაიგებს. ხალხი კი არ არის, სად სცალიათ, საკნებში არიან და როდის მოიცლიან კაციშვილმა არ იცის! ამიტომ, ჩემმა წერილმაც მომავალში გადაინაცვლა განუსაზღვრელი დროით!